Peggy Post

Party, kolacja, grill
cz.3

Sekrety gościnności

Przeł. Ewa Czerwińska

Rozdział 5
Różnorodność przyjęć

Przyjęcia mogą różnić się od siebie tak bardzo, jak dzień od nocy. Na jednym krańcu mamy nieoficjalne spotkanie przyjaciół i sąsiadów na grillu w przydomowym ogródku, gdzie przychodzi się w szortach, na drugim – oficjalny bal, z całą zawiłością jego planowania i zgodnością z tradycją. Jednak zasady rządzące na przyjęciu dowolnego rodzaju są dokładnie takie same: gospodarze robią wszystko, co w ich mocy, by goście czuli się swobodnie, z kolei goście uważają na swoje maniery, są elastyczni i doceniają wysiłki gospodarzy.

Nawet najbardziej swobodne przyjęcia wymagają, aby zarówno goście, jak i gospodarze spełniali pewne oczekiwania. Gospodarze muszą wszystko wcześniej zaplanować, a potem doglądać zebranych gości. Goście natomiast dostosowują swoje zachowanie do okazji: głośny wielbiciel przyjęć powinien poskromić swoje zapędy na przyjęciu, ktoś, kto lubi się popisywać powinien oddać innym pierwszeństwo, a „szare myszki” – postarać się ożywić.

Rozdział ten zaczyna się od przyjęć koktajlowych, dalej omówione są tak różnorodne okazje, jak otwarte domy, bardzo swobodne przyjęcia, spotkania po latach, przyjęcia kulinarne, przyjęcia na wodzie i oficjalne bale. (Zobacz też s. 95: „Przyjęcie obiadowe”).

SYMPATYCZNE GRONO GOŚCI

Współcześni najlepsi gospodarze i gospodynie (dla uproszczenia nazywani dalej gospodarzami) przyznają, że właściwa mieszanka gości – sympatyczne grono – może przy organizowaniu przyjęcia przesądzić o wszystkim. Wolno ci do woli mieszać i dopasowywać ludzi, którzy – choć nie znają siebie nawzajem – będą według ciebie świetnie się ze sobą czuli. Najważniejsze to zaprosić takich gości, którzy mogą być dla siebie interesujący i na których możesz liczyć, że okażą się troskliwi, liczący się z innymi i zabawni.

Jak zapraszać?

Zaproszenia na przyjęcie rozciągają się od spontanicznego telefonu czy e-maila tego samego dnia („Moja kuzynka przyjechała niespodziewanie, urządzamy grilla i bylibyśmy zachwyceni, gdybyście Ty i Lawrence mogli przyłączyć się do nas dziś wieczorem”), po oficjalne, wydrukowane zaproszenie na bal dobroczynny, wysłane z dużym wyprzedzeniem.

Kiedy wysłać zaproszenie?

Odpowiednia pora okazuje się bardzo ważna, niezależnie od tego, czy wysyłasz drukowane zaproszenie pocztą, czy zapraszasz gości przez telefon. Jeśli wyślesz je za późno, gość może być już zajęty; jeśli za wcześnie – może je odłożyć w złe miejsce albo o nim zapomnieć.

Poniższe wskazówki nie są „sztywne”, powinny jednak dać ci rozeznanie w tym, kiedy wysłać zaproszenia na różnego rodzaju przyjęcia.

przyjęcie jubileuszowe

3 do 6 tygodni

bar albo bat micwa[a]

1 miesiąc

przyjęcie pożegnalne przed podróżą

w ostatniej chwili do 3 tygodni

bal dobroczynny

6 tygodni do 3 miesięcy

przyjęcie bożonarodzeniowe

1 miesiąc

przyjęcie koktajlowe

1 do 4 tygodni

bal debiutancki

6 tygodni do 3 miesięcy

oficjalne przyjęcie obiadowe

3 do 6 tygodni

przyjęcie na zakończenie szkoły

3 tygodnie

parapetówka

kilka dni do 3 tygodni

nieoficjalne przyjęcie obiadowe

kilka dni do 3 tygodni

lunch albo herbata

kilka dni do 2 tygodni

przyjęcie na Święto Dziękczynienia

2 tygodnie do 2 miesięcy

bardzo swobodne przyjęcie

tego samego dnia do 2 tygodni

[a] Bar albo bat micwa – żydowska ceremonia przyjęcia chłopca albo dziewczynki do społeczności dorosłych; przyp. tłum.

POWRÓT PRZYJĘCIA KOKTAJLOWEGO

Nowe zainteresowanie koktajlami (zarówno klasycznymi, jak i nowymi) to tylko jeden z powodów, dla których przyjęcia koktajlowe przeżywają ostatnio swój renesans. Drugi to fakt, iż są idealnym rozwiązaniem dla osób zajętych, pozwalając im wywiązać się z zasady odwzajemniania wszystkich zaproszeń. Przyjęcia koktajlowe wymagają też mniej przygotowań niż obiadowe, bywają mniej kosztowne, mają wyznaczone granice czasowe i umożliwiają goszczenie dużej liczby osób w małym domu, jak również mieszkaniu. Ich wadą jest to, iż goście nie poczują się jak wybrańcy, tak jak na przyjęciu obiadowym, a gospodarz będzie musiał zwracać uwagę na wszystkich.

Proszę, przyjdź na...

Przyjęcia koktajlowe mogą być duże albo małe i na tyle proste albo wyszukane, na ile sobie życzysz. Na przyjęcie małe albo organizowane w ostatniej chwili zapraszaj telefonicznie. Przy większych przyjęciach lepsze są gotowe zaproszenia, które trzeba wypełnić.

Zazwyczaj na zaproszeniu na przyjęcie koktajlowe wyznaczone są ramy czasowe: „Koktajl od 17.00 do 19.00”. Jeśli planujesz bufet koktajlowy – połączenie przyjęcia koktajlowego z obiadem bufetowym – wystarczy, że w zaproszeniu podasz tylko godzinę przybycia: „Bufet koktajlowy o 18.30”.

Informacja „bufet koktajlowy” w zaproszeniu sugeruje gościom, że będzie to coś więcej niż tylko przekąski. Choć nie ma potrzeby podawania pełnego bufetu od zupy do orzeszków, goście powinni mieć dość jedzenia, by nie planować obiadu po przyjęciu.

Niektórzy gospodarze rezygnują z umieszczania dopisku z prośbą o potwierdzenie przybycia (RSVP, zobacz też s. 105), zwłaszcza jeśli przyjęcie jest duże. Po pierwsze, wszyscy zaczęliby do nich dzwonić (zwykły sposób odpowiadania na zaproszenie na tego rodzaju spotkanie); po drugie, nie ma potrzeby znać dokładnej liczby gości przy bufecie koktajlowym, tak jak przy przyjęciu obiadowym. Do gospodarza należy decyzja, czy umieszczać dopisek RSVP, czy nie.

Rada dla gospodarza

Jeśli organizujesz przyjęcie koktajlowe, wyposaż barek w podstawowe trunki: szkocką whisky, burbon, inne gatunki whisky, dżin, wódkę, rum, białe i czerwone wino oraz piwo. Jeśli wiesz, że kilkoro z gości woli martini albo Krwawą Mary, zadbaj, by znaleźli je na przyjęciu.

Upewnij się też, że osoby niepijące alkoholu mają wystarczający wybór soków, napojów bezalkoholowych i wody. Przewidujący gospodarz ma wystarczającą ilość produktów pod ręką (zwłaszcza lodu), sprawnie, lecz z umiarem miesza drinki i zapewnia gościom mnóstwo podkładek i serwetek.

Jeśli nie organizujesz bufetu koktajlowego, to jedynym podawanym jedzeniem są przystawki (zobacz s. 102: „Bufet koktajlowy”). Nadaje się do tego dosłownie każde jedzenie, które można trzymać w ręku, pod warunkiem, że dobrze smakuje, wygląda kusząco i da się jeść bez robienia zbytniego bałaganu. Przystawki zwykle stawia się na stole bufetowym (czasem podaje na tacach), ale dobrym pomysłem jest również ustawienie w różnych miejscach pokoju miseczek z przekąskami, takimi jak orzechy, chipsy, precelki czy oliwki.

Jeśli ty i twój współmałżonek albo partner występujecie nie tylko w roli gospodarzy, ale także barmanów i kelnerów, po powitaniu gościa zaproponujcie mu coś do picia. Jeżeli wybór napojów jest ograniczony, zaoszczędź wszystkim zakłopotania, pytając: „Wolisz martini, wino, piwo czy sok?” zamiast: „Czego się napijesz?”.

Można też zaprosić gości, aby obsługiwali się sami. Upewnij się tylko, że napoje, miarka i pojemnik z lodem znajdują się w widocznym miejscu. Bar samoobsługowy da ci więcej czasu na rozmowy z gośćmi i pozostałe obowiązki.

Na dużych przyjęciach koktajlowych goście stoją przez długi czas, warto jednak zapewnić dość siedzeń dla tych, którzy chcą odpocząć. Gdy liczba gości jest niewielka (powiedzmy sześć do dziesięciu), będą pewnie woleli usiąść na krzesłach i kanapach, dopilnuj więc, by było ostatecznie dużo siedzeń dla wszystkich.

SZEŚĆ SPOSOBÓW, BY BYĆ DOBRYM GOSPODARZEM

Bez względu na to, jakiego rodzaju przyjęcie wydajesz, jako gospodarz powinieneś pamiętać o kilku sprawach – i to zanim jeszcze przyjęcie się rozpocznie.

Wyrażaj się jasno, kiedy zapraszasz. W zaproszeniu zawrzyj potrzebne gościom informacje. Czy przyjęcie jest spotkaniem swobodnym, czy bardziej oficjalnym? Co ze strojem? Może jakiś gość przyszedłby, wiedząc wcześniej, kto jeszcze będzie obecny (możesz o tym wspomnieć, kiedy będzie potwierdzał swój udział).

Dobrze wszystko zaplanuj. Staranne przygotowanie listy gości to klucz do udanego przyjęcia. Następnie przygotuj jak najwięcej jedzenia zawczasu – unikniesz stresu, podając potrawy, zakąski i napoje, o których wiesz, że będą smakować gościom). Miej wszystko gotowe na długo przed ich przybyciem, abyś od samego początku czuł się odprężony.

Zachowaj spokój. Wydawanie przyjęcia może być przyjemne, zwłaszcza jeśli podchodzisz do tego z prostotą. W razie potrzeby załatw fachową pomoc i nie daj poznać gościom, że jesteś zmęczony. Poczują się dużo swobodniej, jeśli nie będą musieli się zastanawiać, dlaczego przysparzają ci kłopotu.

Sprawiaj, by goście czuli się mile widziani. Dopilnuj, by zostali serdecznie powitani, a potem czuli się mile przyjmowani przez całe przyjęcie. Troszcz się o każdego gościa, na ile to możliwe. Jeśli zauważasz, że ktoś ma pusty kieliszek czy szklankę albo stoi sam, przyjdź mu z pomocą w jak najszybszy i jak najmilszy sposób.

Bądź elastyczny i wspaniałomyślny. Deser się nie udał? Miej coś w zapasie. Ktoś przychodzi z niespodziewanym gościem? Choć to bardzo niegrzeczne robić ci taką niespodziankę, bądź wyrozumiały. Żaden uprzejmy gospodarz nie odeśle nieproszonego gościa.

Doceń swoich gości. Dziękuj wszystkim za przyjście, kiedy ich żegnasz. Nie zapomnij też o miłym słowie dla tych, którzy przynieśli ci podarunek.

Zatrudnianie pomocy?

Jeśli planujesz zorganizowanie przyjęcia koktajlowego dla ponad dwudziestu osób, warto, o ile to możliwe, zatrudnić na ten wieczór barmana. Jeżeli lista gości obejmuje od czterdziestu do pięćdziesięciu osób, potrzebnych będzie dwóch barmanów, a ich stoły powinny być ustawione w dwóch różnych miejscach, by uniknąć zatłoczenia przy barze.

Poinstruuj barmana o tym, jak chcesz, by były mieszane drinki i poleć mu korzystanie z miarki. Jeśli pozwolisz mu nalewać „na oko”, twój zapas alkoholu może się wyczerpać dużo wcześniej, niż zaplanowałeś. (Twoi goście mogą też nieoczekiwanie stać się bardzo hałaśliwi!). Poproś barmana, żeby każdą szklankę, zarówno z nowym drinkiem, jak i z uzupełnieniem, owinął serwetką. Chroni to przed kapaniem i ułatwia trzymanie mokrej, lodowatej szklanki.

Obycie umila życie

Jeśli jako gość znajdziesz się gdzieś z boku, nie wahaj się przed przedstawieniem się komuś. To łatwe, gdy ta osoba jest sama. Trudniejsze okazuje się przyłączenie się do rozmowy grupy. Dla ułatwienia przejdź w pobliżu, by posłuchać, o czym mówią. (Nie, żebyś chciał podsłuchiwać, ale to przecież przyjęcie i nawiązywanie kontaktów jest pożądane). Jeśli temat dotyczy sportu, komputerów, najnowszych wiadomości czy innej nieosobistej sprawy, to możesz spokojnie włączyć się do rozmowy. Uśmiechnij się, nawiąż kontakt wzrokowy z jedną czy dwiema osobami i poczekaj, aż ktoś zauważy twoją obecność. Potem cierpliwie czekaj na chwilę milczenia, aby coś powiedzieć. Jeśli jednak temat rozmowy jest osobisty albo dotyczy ludzi, których nie znasz, przejdź dalej.

Żonglowanie

Jak można trzymać drinka oraz talerzyk i jednocześnie witać się z kimś, podając mu rękę? Spróbuj znaleźć miejsce na odstawienie jednego z przedmiotów.

Problem ten można rozwiązać, stając w pobliżu stołu. Upewnij się tylko, że nie jest on przybrany w taki sposób, że nawet postawienie na chwilę kieliszka z winem zepsuje efekt, albo że twoje jedzenie nie zostanie pomylone z serwowaną potrawą. Jest jeszcze inna możliwość: niektórzy ludzie potrafią obrócić wszystko w żart, prosząc stojącą w pobliżu osobę, by potrzymała ich szklankę, kiedy podają komuś innemu rękę. Ważne jest, by zadać sobie choć trochę trudu i przywitać się w miły sposób z drugą osobą.

Co robić z wykałaczkami po zjedzeniu przystawki? Zazwyczaj w pobliżu półmiska z jedzeniem znajduje się mały pojemnik na zużyte wykałaczki. Jeśli nie, trzymaj wszystkie rzeczy (także mieszadełka do napojów) w serwetce, do czasu znalezienia kosza na śmieci. Nie kładź zużytych przyborów na stole bufetowym, jeśli nie ma na nim pojemnika na śmieci.

Wstawiony gość

Gość, który za dużo pije na przyjęciu, wzbudza ogólną wesołość, gdy jednak ktoś podpity chce siadać za kierownicą, przestaje to być śmieszne.

Jeśli wiadomo, że któryś z gości wypił za dużo, gospodarz (albo osoba zajmująca się barem) nie powinien podawać mu więcej alkoholu. Gość może się poczuć urażony, ale lepsze to, niż gdyby miał upić się jeszcze bardziej.

Jako gospodarz jesteś odpowiedzialny za dopilnowanie, by pijany gość został bezpiecznie odstawiony do domu. Możesz poprosić dobrego przyjaciela, żeby go zabrał, możesz pójść z nim sam, jeśli jego dom znajduje się w pobliżu albo możesz po prostu wezwać taksówkę. Gościowi takiemu trzeba zabrać kluczyki od samochodu, jeżeli nie chce pojechać z kimś innym. Jeśli doprowadził się do stanu bliskiego zamroczeniu alkoholowemu, dwie albo trzy inne osoby powinny pomóc mu położyć się do łóżka, by wytrzeźwiał przez noc. Jeżeli ten gość przyszedł ze współmałżonkiem albo partnerem, gospodarze mogą zaproponować nocleg albo dopilnować, by osoba ta bezpiecznie dotarła do domu.

„Czy moglibyście zostawić buty przy drzwiach?”

Choć zdejmowanie butów przy wchodzeniu do czyjegoś domu nie należy do powszechnie panujących zwyczajów, jak to ma miejsce na przykład w Japonii, to można grzecznie poprosić rodzinę, przyjaciół i gości na przyjęciu, aby to zrobili – zwłaszcza podczas niepogody. Trzeba jedynie upewnić się, czy w domu jest dostateczna liczba par kapci lub klapków – w ten sposób goście nie będą się czuli niezręcznie, wystawiając na widok gołe stopy albo w skarpetkach. Zachowaj jednak ostrożność. Jeśli wydajesz bardziej oficjalne przyjęcie albo nie znasz gości zbyt dobrze, poproszenie ich o zdjęcie butów może się okazać niezręczne.

BARDZO SWOBODNE PRZYJĘCIE

Niektóre spotkania są tak swobodne, że trudno zakwalifikować je do przyjęć: spotkanie po pracy w mieszkaniu jednego ze współpracowników, spontaniczne zaproszenie kilkorga sąsiadów, żeby „wpadli wieczorem”, odbywające się od czasu do czasu spotkania grupy bliskich przyjaciół. Wiele z tych przyjęć jest składkowych – każdy gość przynosi jakąś potrawę albo słodycze.

Choć większość reguł „prawdziwego” przyjęcia ulega wtedy zawieszeniu (jako pisemne zaproszenie wystarczy e-mail, można też ubrać swobodny strój, o ile nie jest niechlujny albo zbyt skąpy), to jednak jako gospodarz masz kilka obowiązków. Po pierwsze, upewnij się, że miejsce przyjęcia, kuchnia i łazienka są czyste i że nie ma blisko niej żadnych zabałaganionych pomieszczeń. Jeśli goście nie przynoszą na przyjęcie ani jedzenia, ani alkoholu, oceń, ile produktów kupić; wypełnij też lodówkę napojami bezalkoholowymi i wodą mineralną dla niepijących. Zapewnij różnorodny wybór jedzenia (czy to przystawki, czy bufet), aby wszyscy goście znaleźli coś dla siebie.

Papierowe serwetki to rozsądny wybór na bardzo swobodne przyjęcia, przy czym duże i kolorowe są bardziej odświętne niż zwykłe i białe. Jeśli nie serwuje się bufetu, wystarczy stos mniejszych serwetek.

Talerzyki papierowe albo plastikowe oraz plastikowe sztućce i jednorazowe kubeczki nie tylko pasują do atmosfery takiego przyjęcia, ale także ułatwiają sprzątanie. Jeżeli używasz własnej zastawy i sztućców, nie ma potrzeby dopasowywania wzorów i stylów.

Czas przyjęcia

Kiedy przybywają goście, można poprosić kogoś o ich witanie, jeśli jesteś zajęty, ale wtedy przywitaj się z nimi jak najszybciej. W porze noszenia płaszczy, w razie braku odpowiedniej szafy, pokaż gościom, gdzie można je położyć, albo sam zabierz je do sypialni. Upewnij się, że ubranie nie ląduje wygniecione na stercie innych i że właściciel nie znajdzie na nim psiej sierści.

Gdy goście przychodzą, pytaj czego się napiją. Podając im drinki, zachęć ich, aby częstowali się sami tym, co jest na stole czy w lodówce i aby brali lód z pojemnika przez resztę przyjęcia.

Zaopatrz się w mnóstwo dużych toreb na śmieci, żeby co jakiś czas zbierać puste puszki czy zużyte talerzyki i usuwać je z widoku. Szklanki, kieliszki i inne naczynia myj w miarę potrzeby albo pozwól to robić gościom, jeśli chcą.

Kiedy goście wychodzą, odprowadzaj ich do drzwi i mów, jak bardzo cieszyło cię ich towarzystwo – tej uprzejmości nigdy za wiele.

„OTWARTY DOM”

Większość „domów otwartych” – przyjęć, na które goście mogą przyjść w dowolnym czasie w ramach podanych w zaproszeniu godzin – odbywa się zwykle po wprowadzeniu się gospodarzy do nowego domu albo dla uczczenia jakiegoś święta. W zależności od stopnia nieformalności („otwarty dom” może być zupełnie swobodny) możesz wysłać zaproszenia, gotowe karty albo dokonać zaproszenia telefonicznie. Niektórzy gospodarze umieszczają dopisek z prośbą o potwierdzenie przybycia (RSVP), natomiast innym nie zależy, aby znać ostateczną liczbę gości.

Jedzenie i napoje ciągną się od prostych – dipów, kanapek, miseczek z orzeszkami czy oliwkami i ponczu – po wyszukane bufety z wiejską szynką, gorącymi babeczkami, serowymi ptysiami i miseczkami pełnymi krewetek. Na ogół goście nie zostają dłużej niż godzinę do półtorej, więc tłum nie będzie się rozrastać do rozmiarów niemożliwych do opanowania.

„PARAPETÓWKA”

Jeśli niedawno przeprowadziłeś się do nowego domu, możesz zorganizować „parapetówkę”, zwykle przyjęcie koktajlowe albo bufet. Zależnie od stopnia swobody przyjęcia, wysyła się pisemne zaproszenia, dzwoni do przyjaciół albo pisze e-maile.

Prawdopodobnie będziesz oprowadzać gości po domu, chyba że nie przeszkadza ci, jeśli sami będą po nim spacerować. Dopilnuj jedynie, by przez cały czas ktoś otwierał drzwi i witał gości, kiedy ty pełnisz rolę przewodnika.

Na „parapetówkę” często przynosi się podarunki. Jeżeli grupa jest niewielka, a każdy gość przyniósł prezent, ich otwieranie może stanowić część uroczystości. Jeśli przyjęcie jest raczej „otwartym domem”, a goście wchodzą i wychodzą, wtedy albo otwieraj każdy upominek i dziękuj za niego od razu, albo zaczekaj do skończenia przyjęcia – w takiej sytuacji liścik z podziękowaniem jest koniecznością. Nawet jeśli podziękowałeś komuś za prezent osobiście na przyjęciu, karteczka z wyrazami wdzięczności to dobry pomysł.

Typowymi podarunkami są ręczniki gościnne, podkładki pod talerze, rośliny domowe, szkło, ładne ściereczki do naczyń czy serwetki oraz (dla gospodarzy, którzy uprawiają ogródek) cebulki kwiatowe i nasiona. Inne pomysły obejmują księgę gości – jako pamiątkę z przyjęcia, ramki na zdjęcia (zrób zdjęcie przed ich nowym domem i dołącz później), bilety albo kupony rabatowe do miejscowego kina, restauracji czy sklepu.

SZEŚĆ SPOSOBÓW NA BYCIE DOBRYM GOŚCIEM

Nawet na najbardziej swobodnych przyjęciach jako uprzejmy gość powinieneś pamiętać o kilku rzeczach:

Powiedz gospodarzom, czy przyjdziesz. Zrób to natychmiast po otrzymaniu zaproszenia. Jeśli odkładasz odpowiedź, możesz przeszkodzić gospodarzowi w planowaniu i sprawiać wrażenie, że czekasz, czy nie pojawi się jakaś ciekawsza propozycja. Nawet gdy nie ma dopisku z prośbą o potwierdzenie przybycia, szacunek dla gospodarza podpowiada, by powiadomić go, jeśli nie będziesz mógł przyjść.

Bądź punktualny. W różnych miejscach punktualność oznacza co innego, ale na ogół goście powinni pojawić się o czasie albo tuż po określonej godzinie (zwykle tylko piętnaście minut) podanej na zaproszeniu. Nie przybywaj jednak wcześniej.

Okazuj entuzjazm. Gdy gospodarz mówi, że pora na posiłek, idź prosto do stołu. Jeśli zostajesz poproszony o udział w zabawie albo obejrzenie zdjęć Susie z uroczystości zakończenia szkoły, zgódź się wspaniałomyślnie i bądź pełen zapału, bez względu na to, co naprawdę myślisz.

Proponuj pomoc, kiedy tylko możesz. Jeśli jesteś z gospodarzem w kuchni, gdy przygotowuje się jedzenie, bądź konkretny, oferując pomoc: „Chętnie przygotuję sałatę albo naleję wody do szklanek”. Nawet jeżeli gospodarz ci odmówi, twój gest zostanie doceniony. Kiedy przyjęcie zbliża się do końca, możesz też zaproponować swój udział w sprzątaniu.

Nie pobłażaj sobie nadmiernie. Rzucanie się na jedzenie, jakbyś od tygodnia nie miał niczego w ustach, przyciąga uwagę reszty gości (w negatywnym tego słowa znaczeniu); zostawiasz też dla nich mniej jedzenia. Dopilnuj także, by pić umiarkowane ilości napojów alkoholowych.

Podziękuj gospodarzowi dwa razy. W niektórych częściach świata przyjęty jest zwyczaj drugiego podziękowania przez telefon (pierwsze składa się przy wychodzeniu z przyjęcia) – gest ten wszędzie jest traktowany jako przejaw uprzejmości. Jeśli przyjęcie zalicza się do oficjalnych, odpowiednie będą podziękowania na piśmie. Właściwie liścik z podziękowaniem jest zawsze mile widziany – nawet po bardzo swobodnych przyjęciach.

DZIELENIE WSPÓLNYCH ZAINTERESOWAŃ

Przyjaciele mający wspólne zainteresowania często organizują regularne spotkania, aby podyskutować o książkach, gotowaniu, szydełkowaniu, robieniu na drutach, a nawet by obejrzeć w telewizji ulubiony program lub wydarzenie sportowe. Gospodarz zwykle krąży wśród uczestników i podaje im jedzenie oraz napoje – albo podczas wspólnego zajęcia, albo po nim, zgodnie ze zdrowym rozsądkiem.

Wspólne wskazówki odnoszące się do takich spotkań dotyczą trzymania się danego tematu, unikanie wdawania się w kłótnie i szanowania opinii innych.

Grupy książkowe

Przyjaciele i znajomi tworzący klub książkowy sporządzają listę lektur i omawiają daną książkę, kiedy przeczytają ją wszyscy; spotykają się zazwyczaj raz w miesiącu. Wskazówki co do zachowania są proste: słuchaj, kiedy mówią inni i staraj się nie przerywać. Szanuj poglądy innych i nie sprawiaj wrażenia, że sądzisz, iż twoja interpretacja dzieła jest prawidłowa, a czyjaś błędna.

Grupy kulinarne

Poważni kucharze, którzy spotykają się regularnie, mają szansę wypróbować nowe potrawy, dokonać degustacji różnych win, a zarazem spędzić wspaniale czas. Często wybiera się konkretną kuchnię – włoską, meksykańską czy tajską – i poszczególnym członkom klubu, których zwykle jest od sześciu do dwunastu, przydziela się konkretne potrawy do przygotowania. Przyjęcie organizuje się za każdym razem u innego uczestnika, a gospodarz odpowiada zazwyczaj za napoje gazowane, kawę, herbatę, naczynia do mieszania, przyprawy oraz nakrycie stołu. W zależności od miejsca w kuchni gospodarza potrawy albo przygotowuje się wcześniej, albo na miejscu, a część uczestników włącza się do pracy, gdy inni odpoczywają i sączą wino.

Konstruktywna krytyka potraw należy do istoty takich przyjęć, jednak krytykowanie umiejętności gotującego nie mieści się w tych granicach. Postaraj się pomóc w sprzątaniu i podziękuj gospodarzowi – tak jak po każdym innym przyjęciu.

Grupy rękodzieła

Przyjaciele, którzy lubią szydełkować, szyć czy wykonywać jakąkolwiek inną rękodzielniczą pracę, czerpią przyjemność ze wspólnej pracy nad ich indywidualnymi projektami, ale ich spotkania mogą mieć także dodatkowy cel, na przykład wykonywanie różnych rzeczy dla szpitali, żłobków czy innych organizacji. Członkowie grupy kolejno biorą na siebie rolę gospodarza. Powinni mieć pod ręką materiały do dodatkowego projektu, w razie gdyby były one potrzebne. Krytyka pracy innej osoby musi być oczywiście konstruktywna i każdy powinien włączyć się do sprzątania po zakończeniu spotkania.

PYTANIE DO AUTORKI

Razem z żoną wydawaliśmy w ubiegły weekend przyjęcie i jedna para, ku naszemu zaskoczeniu, została, kiedy wszyscy pozostali wyszli. Próbowałem coś im zasugerować, mówiąc, że o świcie musimy podwieźć naszego sześciolatka na autobus na wycieczkę, ale to nie podziałało. Jak powinienem był sobie poradzić z tą sytuacją?

Ciesz się, że wasze przyjęcie było tak udane, iż goście chcieli zostać dłużej. Mimo to właściwe jest dać im znać, że pora już iść. Po prostu bądź szczery – powiedz, że bardzo się cieszysz z ich odwiedzin, ale musisz wcześnie wstać do pracy (albo cokolwiek w podobnym stylu).

Aby zapobiec problemowi, daj sygnał, kiedy przyjęcie zbliża się ku końcowi. Dobrym sposobem jest zapytać: „Czy ktoś chce się czegoś napić przed snem? Może kawy?”. Po podaniu ostatnich napojów i jedzenia zacznij powoli sprzątać. Jeśli wkrótce większość osób zaczyna wychodzić, kogoś, kto wciąż twardo siedzi na swoim krześle, można zapytać: „Dan, czy przynieść ci płaszcz?”. Można też być dosadnym w zabawny sposób: „Dan, mam zamiar wyrzucić cię za piętnaście minut, bo jutro o szóstej rano wylatuję” – wyjaśniasz Danowi sytuację, dajesz mu też możliwość dokończenia drinka czy rozmowy i wyjścia, jakby od początku miał taki zamiar.

PRZYJĘCIA OFICJALNE

Bogate bale znane nam z filmów – panowie we frakach prowadzący kobiety w eleganckich sukniach, przy dźwiękach walca wiedeńskiego – może odeszły już w przeszłość, jednak rozbrzmiewają echem we współczesnych oficjalnych tańcach – w klubach, na oficjalnych uroczystościach w szkołach, na różnego rodzaju spotkaniach korporacyjnych czy też na balach dobroczynnych albo debiutanckich.

W przeciwieństwie do wielkich bali z przeszłości, dzisiaj na dużych, oficjalnych przyjęciach w roli gospodarzy występują na ogół komitety. Każdemu członkowi komitetu przydziela się konkretne obowiązki – jeden zajmuje się zaproszeniami, drugi dekoracjami, inny jedzeniem itd.

Początek przyjęcia

Po przybyciu najprawdopodobniej zaczniesz wieczór od napoju przed obiadem i przystawek podawanych przy barze czy stolikach bufetowych albo serwowanych przez kelnerów krążących z tacami po sali. Oto, na co muszą zwrócić uwagę goście na tym etapie:

Bar. Jeśli na miejscu nie ma prawdziwego baru, to barman podaje napoje ze stołu, na którym miesza drinki i nalewa wina albo piwa. Przed zamówieniem upewnij się, że teraz twoja kolej; w razie wątpliwości wspaniałomyślne: „Pani pierwsza” będzie mile widziane.

Kelnerzy mogą podawać wino, chodząc po pokoju z tacami. Nie ustawiaj się w kolejce do kelnera; poczekaj cierpliwie, aż będzie przechodzić koło ciebie albo stań przy stole z napojami czy barze. Weź serwetkę i trzymaj ją owiniętą wokół podstawy kieliszka. Pamiętaj, aby trzymać kieliszek w lewej dłoni – prawą będziesz witał się z innymi. Jeśli twój kieliszek jest pusty, rozejrzyj się za tacą albo stołem, gdzie odkłada się szkło i talerze; jeśli niczego takiego nie widzisz, zapytaj kelnera albo barmana, co zrobić z kieliszkiem.

Nie dawaj barmanowi napiwków, chyba że na przyjęciu jest bar, gdzie płacisz za napoje – to rozwiązanie mało prawdopodobne na oficjalnych przyjęciach, lecz mimo wszystko możliwe. Napiwki są wliczone w wynagrodzenie kelnerów, więc zostawianie pieniędzy na stole albo tacy stawia barmanów w niezręcznej sytuacji.

Obsługa przez przekazywaną tacę. Kiedy bierzesz jedzenie z przekazywanej tacy, staraj się nie wkładać go wprost do ust; połóż je na talerzyku albo serwetce, a potem podnieś, aby zjeść. Pamiętaj też, by jednocześnie nie jeść, nie mówić i nie pić.

Stół bufetowy. Kiedy przystawki są ustawione na stole bufetowym, goście biorą talerze i nakładają sobie zarówno potrawy jedzone rękami, jak i widelcem. Bierz małe porcje i nie wracaj wciąż po kolejne – na tym etapie przyjęcia jedzenie powinno dla ciebie zajmować drugie miejsce; pierwsze należy do ludzi naokoło.

Stanowiska z jedzeniem. To mniejsze stoliki ustawione w strategicznych miejscach wokół sali. Każdy zawiera inny rodzaj jedzenia, na przykład specjalności narodowe czy dania wegetariańskie. Staraj się nie korzystać tylko z jednej potrawy; inni goście mogą być, tak samo jak ty, miłośnikami kuchni meksykańskiej, a zapewne nie chciałbyś, aby przez ciebie zabrakło nagle którejś potrawy.

Strój balowy

Na większości balów dopuszczalny jest smoking, nawet jeśli zaproszenie zaznacza „strój formalny”; tylko jeśli sprecyzowano, że frak jest strojem wymaganym od mężczyzny, musi on go założyć wraz z muszką. Kobiety ubierają zazwyczaj długie suknie. Bal to również pora, by założyć najlepszą biżuterię. Spodnie dla kobiet dopuszcza się tylko wtedy, gdy są one bardzo szerokie i stylizowane na suknię balową. Przy sukniach bez rękawów czy bez ramiączek kobiety mogą nosić długie rękawiczki, które zdejmują do tańca albo do jedzenia.

ZATAŃCZYMY?

Obecnie kobiety nie muszą czekać, aż zostaną poproszone do tańca, lecz mogą przejąć inicjatywę i same prosić mężczyzn. W razie jakichkolwiek wątpliwości co do stosowności pewnych zachowań warto pamiętać, że im bardziej oficjalne przyjęcie, tym mocniej należy trzymać się tradycji. Jeśli już mówimy o formalności, tradycja nakazuje, by każdy mężczyzna na prywatnym balu zatańczył z gospodynią i kobietami, między którymi siedzi przy obiedzie, jednak pierwszy taniec wieczoru należy do jego żony albo partnerki.

Poza powyższymi uwagami współczesna etykieta tańca opiera się na zdrowym rozsądku:

Przychodząc na przyjęcie, nie używaj za dużo perfum czy wody kolońskiej.

Jeśli parkiet jest zatłoczony, tańcz małymi kroczkami i nie wymachuj rękoma.

Jeśli na kogoś wpadniesz, przeproś.

Nie koryguj ani nie krytykuj swojego partnera na parkiecie.

Wszelkie figury taneczne: wyrzuty, podniesienia czy obroty wykonuj tylko wtedy, gdy masz dużo miejsca.

Witanie gości

Osoby witające gości to gospodarz i gospodyni na balu prywatnym, przewodniczący komitetu na balu publicznym, a także goście honorowi i osoby im towarzyszące. Na dużym przyjęciu może to być również jedyna okazja, by taki gość mógł pozdrowić gospodarzy i podziękować im za przyjęcie.

Gość może trzymać drinka, czekając na przywitanie, ale szklankę, kieliszek czy jakiekolwiek jedzenie powinien odstawić, zanim ustawi się w kolejce. Kiedy nadchodzi jego kolej, podaje rękę i zamienia kilka słów grzecznościowych z każdym z witających.

Kolacja o północy albo śniadanie

Ponieważ większość balów zaczyna się dobrze po porze obiadowej, często podawana jest późna kolacja bufetowa (albo „śniadanie”); zaczyna się o północy i trwa godzinę albo dłużej. Na jedzenie mogą się składać różne kanapki, półmiski z wędlinami i zestawy warzyw albo jajka na bekonie czy szynce. Mogą też zostać zaserwowane gorące napoje, czasze z ponczem owocowym z lodem albo szampan.

Goście częstują się, kiedy chcą i zwykle w pobliżu stawia się małe stoliki. Biesiadnicy siadają tam, gdzie mają ochotę – na którychkolwiek wolnych krzesłach – albo zajmują grupą cały stolik.

Jeśli zamierzasz opuścić oficjalny bal (zwykle po kolacji, choć starsi ludzie często wychodzą przed północą), znajdź gospodarza oraz gospodynię i podziękuj im, tak jak na mniejszym przyjęciu. Jeśli jest obecny gość honorowy, jemu również powinieneś podziękować.

Przyjęcie na wodzie

Przystań, jezioro czy rzeka stwarzają możliwość urządzenia przyjęcia w jeszcze innym miejscu: na łodzi. Właściciel łodzi może podejmować przyjaciół na dziennym rejsie albo o zachodzie słońca. Gospodarze mogą pomyśleć o wynajęciu łodzi, która kursuje po miejscowych wodach. Można też wybrać historyczny statek przycumowany do nabrzeża – wiele miast nadrzecznych i portowych za mienia takie statki w łodzie przeznaczone na przyjęcia, wyposażone w jadalnie i odpowiednie sale. (Na południu Stanów Zjednoczonych popularne są stare parowce).

Zaproszenie na przyjęcie na wodzie powinno wyraźnie precyzować, czy będzie się ono odbywać na przycumowanej łodzi, czy też podczas rejsu. Rejsy z obiadem są popularne, zwłaszcza w miastach, których sceneria tworzy urokliwe, migające tło. Jednak przyjęcie na łodzi pod żaglami niesie ze sobą nowe problemy. Ludzie nie mogą wyjść, kiedy chcą, więc rejs nie powinien trwać dłużej niż dwie godziny; dzięki temu goście nie zaczną czuć się uwięzieni ani nie wypiją więcej, niż powinni. W każdym wypadku warto zaopatrzyć się w napoje bezalkoholowe. Na pokładzie powinny się też znaleźć lekarstwa na chorobę morską, w razie, gdyby wody okazały się niespokojne.

Jeśli organizujesz przyjęcie na własnej łodzi, dopilnuj przestrzegania zasad bezpieczeństwa na wodzie (sprawdź, czy na pokładzie znajduje się odpowiednia liczba kapoków) i nie zapomnij zapoznać gości z planem łodzi, pokazując położenie kuchni.

Bal debiutancki

Zwrot „przedstawienie debiutanta społeczeństwu” przeszedł już do przeszłości. Dziś bal debiutancki to uroczystość wejścia w dorosły wiek młodej kobiety (gdzieś pomiędzy jej osiemnastymi a dwudziestymi trzecimi urodzinami) na oficjalnym balu albo przyjęciu. Zwyczaje tych obchodów są różne, zależnie od miejsca, wieku debiutantki i rytuałów balu czy przyjęcia. Bale te są charakterystyczne dla takich krajów, jak Stany Zjednoczone, Irlandia, Anglia czy Australia.

Najbardziej wyrafinowane przyjęcie to bal prywatny. Trochę mniej wyszukane jest małe przyjęcie z tańcami, a jeszcze mniej – herbatka z tańcami. Tańce bywają często wydawane przez albo dla rodzin kilku debiutantek. Może też to zrobić organizacja, która zaprasza do udziału grupę dziewcząt. Wiele tego rodzaju balów to benefisy, obsługiwane przez komitet reprezentujący organizację charytatywną, która jest sponsorem. Takie bale mają zatem podwójny cel, gdyż od rodziców zaproszonych dziewcząt oczekuje się wpłacenia pokaźnej darowizny dla organizacji dobroczynnej, w zamian za przywilej „przedstawienia” ich córki.

Niezależnie od tego, czy jest to bal, czy przyjęcie z tańcami, matka debiutantki – albo babcia czy ktokolwiek wydający przyjęcie i „przedstawiający” debiutantkę – stoi w pobliżu wejścia. Obok stoją debiutantki, każda przy swojej matce lub innej osobie przedstawiającej. Debiutantki i ich matki (albo przedstawiający) to jedyne osoby oficjalnie „przyjmujące”. Przy wejściu goście podchodzą do gospodyń, które przedstawiają debiutantki tym, którzy ich nie znają.

Każda debiutantka przyjmuje gości przez około godzinę, po czym jest wolna, by cieszyć się tańcem. Zwykle pierwszy taniec tańczy z ojcem, a następny z mężczyzną (albo mężczyznami), którego poprosiła jako osobę towarzyszącą na ten wieczór. Potem debiutantka spożywa kolację z osobą towarzyszącą. Wcześniej decyduje, kto przyłączy się do niej i zasiądzie przy stoliku zarezerwowanym dla jej grupy.

Suknia debiutantki. Tradycyjnie debiutantka zakłada białą suknię. Dopuszczalny jest też kolor pastelowy, ale szkarłat, jaskrawy niebieski i czarny są niewłaściwe. Gdy bal wydaje organizacja charytatywna, o kolorze sukni debiutantek decyduje komitet i do tej decyzji trzeba się dostosować. Młode kobiety, choć muszą się wówczas ubrać w tym samym kolorze, mogą wybrać własny styl. Podczas prezentacji mają na sobie długie, białe rękawiczki.

Strój rodziców i gości. Matki debiutantek zakładają suknie wieczorowe dowolnego koloru, z wyjątkiem białego i czarnego, natomiast kobiety-goście ubierają suknie wieczorowe dowolnego koloru, poza białym. Tradycyjnie zakłada się długie rękawiczki, chyba że suknia ma długie rękawy. Mężczyźni-goście noszą smokingi, ale osoby towarzyszące i ojcowie debiutantek zwykle zakładają fraki.

Kwiaty i podarunki. Zwyczajowo członkowie rodziny i bardzo bliscy przyjaciele wysyłają kwiaty (bukiety albo kosze) do domu debiutantki w czasie jej przyjęcia debiutanckiego. Mężczyzna towarzyszący debiutantce może także przysłać jej kwiaty i podarować bukiecik do sukni – ale powinien o to wcześniej zapytać. Obecnie młode dziewczyny rzadko przypinają kwiaty do sukni; częściej ozdabiają nimi torebkę albo noszą przy nadgarstku. Krewni i bardzo bliscy przyjaciele debiutantki albo jej rodziny przysyłają też upominki, choć nie stanowi to wymogu. Prezenty mogą dostarczyć także członkowie komitetu organizacyjnego i goście z rodziny, jeśli mają na to ochotę.

SPOTKANIE PO LATACH

Spotkania po latach stwarzają okazję nadrobienia zaległości z dawnymi przyjaciółmi lub ponownego skontaktowania się z członkami rodziny, którzy mieszkają daleko. Może je zorganizować każdy, począwszy od dawnych znajomych z pracy, po kolegów z wojska, a spotkania klasowe są od dawna podtrzymywanym zwyczajem. Każde z takich spotkań ma własny kodeks postępowania.

SPOTKANIA KLASOWE. Spotkania klas ze szkoły średniej i roczników ze studiów zajmują szczególne miejsce w sercach Amerykanów. Dla wielu osób to okazja, by z dumą pokazać, co osiągnęli (na przykład nielubiany kolega, który został potentatem biznesu albo przeraźliwie chuda dziewczyna, która teraz jest modelką). Dla innych to możliwość powrotu do dawnych czasów i odnowienia przy jaźni. Nieważne, do której grupy należysz, zapamiętaj poniższe rady:

Zaproś wszystkich. Poza minispotkaniami bliskich przyjaciół utrzymujących ze sobą stały kontakt, planujący spotkanie klasowe powinni zaprosić wszystkie osoby z klasy. Jeśli kogoś nie można namierzyć przez pocztę, telefon czy internet, to trudno. Jednak planujący nie powinien zaniechać zaproszenia kogoś, ponieważ „ona i tak by nie przyszła”, ani z żadnego innego powodu.

Nie trzymaj się tylko swojej dawnej paczki. Witaj się i rozmawiaj z jak największą liczbą kolegów z klasy. Przecież o to właśnie chodzi na tym przyjęciu!

Nie przechwalaj się. Potrzeba zrobienia na innych wrażenia może odnieść odwrotny skutek. Jeśli wciąż mówisz o swoich dokonaniach, wspaniałej pracy, błyskotliwych i pięknych dzieciach, to przechwalanie się może przysłonić twoje sukcesy. Zamiast tego okaż zainteresowanie innymi.

Angażuj innych. Jeśli ktoś trzyma się z tyłu albo za dużo czasu spędza sam, podejdź i zacznij rozmowę albo poproś tę osobę do tańca, gdy będziesz miał możliwość.

Nie okazuj nikomu lekceważenia. Nie pogardzaj miastem, w którym ktoś mieszka, ani pracą, z której się utrzymuje. Ludzie pragną różnych rzeczy w życiu, a ty powinieneś to zaakceptować.

Nie wprawiaj w zażenowanie kolegów z klasy. Nie przypominaj incydentów, o których woleliby zapomnieć, niezależnie od tego, jak bardzo były śmieszne. To, co jest zabawnym wspomnieniem dla jednych, może być czymś zupełnie przeciwnym dla drugich.

Podziękuj osobom, które zorganizowały spotkanie. Poświęciły one z chęcią własny czas i nagrodą jest dla nich docenienie ze strony kolegów oraz zadowolenie wszystkich ze spędzenia miłego wieczoru.

SPOTKANIA RODZINNE. W niektórych rodzinach to, co było kiedyś jednodniowym piknikiem dla zebrania krewnych z daleka, często rozrasta się w weekendowe spotkanie wypełnione rozrywką. Zasady rządzące etykietą spotkań rodzinnych są uniwersalne bez względu na to, jak długo będziecie razem spędzać czas.

Zaplanuj szeroką gamę zajęć. To, że ludzie są ze sobą spokrewnieni, nie oznacza, że mają takie same zainteresowania. Wszystkim może się spodobać wyścig w workach albo przeciąganie liny, ale inni docenią też grę w golfa czy w piłkę. Jako alternatywę można zaplanować zwiedzanie albo wyprawę na zakupy.

Uważaj na swoje maniery. Nigdy nie powinieneś zapominać o grzeczności tylko dlatego, że jesteś z rodziną. Stosuj te same dobre maniery, co wobec grupy przyjaciół czy zupełnie obcych osób, niezależnie od tego, czy jecie obiad, rozmawiacie czy rywalizujecie w jakiejś grze.

Okazuj szacunek organizatorowi. Nie krytykuj sposobu zorganizowania spotkania, gdyż w ten sposób okazujesz swoją małostkowość. Może ty przygotowałbyś wszystko inaczej, ale zaakceptuj przyjęcie takim, jakie jest, i podziękuj organizatorom za ciężką pracę.

Nie wywyższaj się. Konkurowanie z krewnymi, czyje dzieci są mądrzejsze i czyja praca lepsza, nadaje niemiły ton uroczystości. Możesz wspomnieć o ostatnich dokonaniach dziecka czy własnych, ale staraj się nie przechwalać. Zawsze pytaj o dzieci czy pracę drugiej osoby, okazuj zainteresowanie i chwal tam, gdzie należy się uznanie.

Zasznuruj usta. Nie rozpuszczaj plotek o jakimkolwiek członku rodziny, a wszelkie tajemnice osobiste czy rodzinne zachowuj dla siebie. Zwierzenie się krewnemu może poczekać do następnego razu albo w ogóle nie dojść do skutku.

Nie wyrażaj dezaprobaty wobec dzieci innych osób. Krytykowanie zachowania dziecka krewnego na spotkaniu rodzinnym należy do równie złych pomysłów, co komentowanie zachowania dziecka nieznajomego w supermarkecie. Matki i ojcowie nie będą mniej wrażliwi na krytykę ich umiejętności rodzicielskich tylko dlatego, że pochodzi ona z ust krewnego.

Nie szczędź innym ciepła. Mów krewnym, gdy coś ci się u nich szczególnie podoba. Nie podlizuj się, ale udzielaj komplementów tym, którym się one należą. Pozwól im odczuć, jak wiele znaczy dla ciebie to, że mogliście się bliżej poznać.

Rozdział 6
Toasty

Toasty ciągną się od najbardziej zwyczajnych („Na zdrowie!” – gdy trącamy się kieliszkami) po najbardziej wzruszające, takie jak pięciominutowa przemowa ojca skierowana do panny młodej, mogąca wycisnąć łzy z oczu dorosłych mężczyzn. W tej czy innej formie, wznoszenie toastów za miłość, przyjaźń, zdrowie, bogactwo i szczęście praktykuje się niemal w każdej kulturze od początku historii ludzkości. Grecy i Rzymianie, potentaci Afryki i Azji, ludy Ameryki Południowej i wysp Oceanu Spokojnego – wszyscy pili na cześć swoich bogów, tak samo jak Europejczycy, a w szczególności Wikingowie, którzy używali czaszek (skalle) pokonanych wrogów jako pucharów. Ten właśnie zwyczaj dał początek typowemu toastowi skandynawskiemu: Skål.

KTO I KIEDY WZNOSI TOAST?

Dawniej wzniesienie pierwszego toastu było przywilejem gospodarza lub gospodyni, niezależnie od tego, czy było to małe przyjęcie, czy wieczorek towarzyski. Obecnie im mniej oficjalna jest okazja, w tym mniejszym stopniu zasada ta obowiązuje. Przy stole obiadowym z przyjaciółmi pierwszy toast może zaproponować gość (i często to robi), zwykle w podziękowaniu gospodarzowi za zaproszenie wszystkich. Należy jednak upewnić się przed wzniesieniem toastu, czy wszystkie kieliszki są pełne. Nie muszą one zawierać szampana, wina czy innego napoju alkoholowego; zupełnie na miejscu jest wznoszenie toastu wodą, sokiem czy innym napojem bezalkoholowym przez osoby niepijące. Nawet pusta szklanka jest lepsza niż nic. Liczy się gest i dobre intencje, a nie alkohol.

Reguła mówiąca, że to gospodarz wznosi pierwszy toast obowiązuje nadal na przyjęciu i innych większych imprezach, choć na weselu wznoszeniem toastów zwykle kieruje drużba. Zadaniem gospodarza jest także zwrócenie na siebie uwagi wszystkich w odpowiedniej chwili, co robi przez wstanie i podniesienie kieliszka – nie przez dzwonienie weń sztućcem. Bez względu na liczbę gości i ich hałaśliwość za grzeczniejszą opcję uznaje się powtarzanie: „Czy mogę prosić o uwagę?” tyle razy, ile potrzeba.

Jeżeli chodzi o siedzenie albo stanie przy wznoszeniu toastu, rób to, co wydaje się bardziej naturalne. Jeśli toasty wznosi się w salonie przy drinkach przed posiłkiem, warto wstać. Przy stole obiadowym można wznieść toast na siedząco, jeżeli grupa jest stosunkowo nieduża. Przy dwunastu lub więcej osobach zwykle trzeba wstać, by wszyscy obecni mogli słyszeć.

Choć gospodarz często stoi, gdy wznosi toast, wszyscy pozostali – również osoba czy osoby, których zdrowie się pije – siedzą. Wyjątek stanowi sytuacja, kiedy osoba wznosząca toast prosi zebranych: „Wstańmy i wypijmy za szczęście młodej pary” albo: „Wstańmy i wznieśmy kieliszki na cześć naszego szanownego przywódcy”. Goście odpowiadają przez wzięcie łyka trunku – nie przez opróżnienie kieliszka do dna; chodzi o to, by zachować dość napoju na kolejne toasty, które mogą nastąpić. Przy okazjach uroczystych często odpowiedzialność przejmuje osoba wznosząca toast albo przewodniczący komitetu, wplatając potrzebne toasty pomiędzy koniec posiłku a mowy. Zwykle oczekuje się, że przy takich oficjalnych okazjach wznoszący toasty będzie stał.

Kiedy wznosić toast?

Jeśli toast ma zostać wzniesiony podczas posiłku, to zazwyczaj pierwszy następuje na samym jego początku. Tradycyjnie pierwszy toast wznosi gospodarz, aby przywitać gości. Toasty wznoszone przez inne osoby zaczynają się podczas deseru.

Wznoszenie toastów nie ogranicza się do posiłku czy jakiejś specjalnej okazji. Spontaniczne toasty są na miejscu zawsze, gdy wydają się właściwe, na przykład gdy ktoś podnosi kieliszek i składa kolegom życzenia albo gratulacje.

Z HISTORII TOASTU

Jak na ironię radosne stukanie się kieliszkiem z przyjacielem przed wypiciem wywodzi się z ciemnych praktyk odległej przeszłości. Zwyczaj ten datuje się na czasy średniowieczne, kiedy ludzie nie ufali sobie nawzajem do tego stopnia, że potrafili otruć kogoś, kogo uważali za wroga. Dla zabezpieczenia pijący najpierw nalewali odrobinę wina do kielicha jeden drugiemu, obustronnie go „próbując”. Jednak godni zaufania przyjaciele szybko zrezygnowali z takiego „próbowania” i po prostu stukali się kielichami. Podobno zwyczaj ten wyjaśnia, dlaczego najpopularniejszym toastem na całym świecie jest: „Na zdrowie!”. Niektórzy historycy twierdzą, że stukanie się kielichami powodowało hałas, który miał odstraszać złe duchy.

A samo słowo „toast”? W domach angielskich epoki elżbietańskiej zwykle na dno kubka czy pucharu z piwem albo winem kładziono kawałek przyprawionego tostu. Czasem „toastami” zaczęto nazywać wszystkich mężczyzn i kobiety honorowanych często grupowym drinkiem. Pewna opowieść – przypisywana w wydaniu „The Tatler” z 1706 roku „mądrościom ostatniego wieku” – utrzymywała, że słowo „toast” zostało po raz pierwszy użyte w tym kontekście przez Karola II (1660-1684). Podobno określenie to nadano dobrze znanej piękności z miasta Bath. Kiedy zażywała ona zdrowotnych kąpieli w łaźni publicznej, pewien podziwiający ją dżentelmen nabrał do kubka trochę wody z kąpieli, dodał zwyczajowy kawałek tostu i uniósł o przed nią kubek, po czym wypił.

Słowo „toast” w dzisiejszym znaczeniu – uczucia wyrażanego wobec kogoś tuż przed wypiciem – zaczęło nabierać popularności dopiero na początku osiemnastego wieku.

Odpowiedź na toast

Osoba, za którą wznoszony jest toast, nie wstaje ani nie pije za siebie. Powinna jedynie siedzieć i uśmiechać się aprobująco. Po skończeniu toastu po prostu uznaje go, dziękując. Wtedy może też wstać, podnieść swój kieliszek i wystosować toast wobec gospodarza albo innej osoby, którą chce uczcić. Tej samej procedury powinna przestrzegać grupa osób, za którą właśnie wzniesiono toast.

Toasty przygotowane

Każdy, kto chce wznieść toast dłuższy niż zwykły, powinien się wcześniej przygotować, choćby tylko po to, by później się nie jąkać. Mów krótko i na temat – chcesz przecież, aby uwaga biesiadników była zwrócona na osobę, na cześć której wznosisz toast, a nie na ciebie. Jeśli jednak twój toast został przewidziany jako główny tego spotkania, myśl o nim w kategoriach krótkiego przemówienia, które trzeba przygotować i przećwiczyć. Gdy wznosisz toast, rzut oka na notatki jest dopuszczalny, ale mimo to powinieneś sprawiać wrażenie, że improwizujesz.

Dobrym pomysłem jest włączenie do przemowy kilku osobistych uwag – wspomnienia, pochwały, odpowiedniej historii czy żartu – ale powinny one być odpowiednie dla okazji. Toasty na weselu skłaniają się ku sentymentalnym, te na cześć emerytowanego pracownika – ku nostalgicznym itd. Odrobina dowcipu rzadko bywa nie na miejscu.

Toasty wznoszone pod wpływem chwili

Przyłączenie się do toastu grupowego jest bardzo łatwe, wystarczy podnieść kieliszek i zawołać: „Na zdrowie!” czy: „Za Stana!” Tak samo toasty spontaniczne wznosi się bardzo łatwo. Mogą być one krótkie i ogólne: „Za Stana – niech Bóg mu błogosławi!”.

Jeśli masz pustkę w głowie, gdy nagle zostajesz poproszony o wzniesienie toastu, po prostu przypomnij sobie, że kilka szczerych słów pochwały wystarczy: „Za Stana, świetnego faceta i przyjaciela nas wszystkich!”. Jeszcze łatwiej jest, gdy możesz toast połączyć z okazją (co każdy wprawny „wznosiciel” toastów powinien zawsze robić), niezależnie od tego, czy jesteś na przyjęciu obiadowym, grillu, przyjęciu służbowym czy na spotkaniu kolegów z klasy ze szkoły średniej. W razie potrzeby wypróbuj toasty podobne do poniższych:

„Za Suzanne – wspaniałą gospodynię i cudowną kucharkę”.

„Za Dana – najlepszego... w Cincinnati i wkrótce najbardziej słynnego?... organizatora grilla”.

„Za Paula – najlepszego gospodarza!”

„Za Gretchen – wspaniałego szefa i cudowną przyjaciółkę!”

„Za rocznik siedemdziesiąty drugi – najinteligentniejszych i najprzystojniejszych!”

PRZYKŁADOWE TOASTY

Zamieszczone poniżej przykłady toastów mają dać ci kilka pomysłów na uczczenie różnych okazji, począwszy od wesel po parapetówki. Niech te przykłady służą ci jako podstawa do formułowania własnych toastów, które będą pasować do osoby honorowanej i odzwierciedlą twoje uczucia. Bądź szczery i nie przedłużaj; najbardziej pamiętne toasty są zwięzłe. W niektórych przypadkach możesz wtrącić odpowiednie przysłowie lub powiedzenie; kilka z nich podano także poniżej.

Toasty weselne

Śluby i towarzyszące im przyjęcia są tak świetną okazją do wznoszenia toastów przez życzliwe osoby, że tematowi temu poświęcano całe książki. Nie ma jednak powodu, byś czuł się onieśmielony. Jak przy wszystkich toastach, ważniejsze jest, by wyrażane uczucia były szczere niż elokwentne.

Toasty na przyjęciu zaręczynowym. W dawnych czasach, aby ogłosić zaręczyny, często organizowano przyjęcia. Obecnie są one zwykle sposobem, by przyjaciele przyszłych państwa młodych poznali ich rodziny na kilka miesięcy przed tym wielkim wydarzeniem.

Rodzice za młodą parę

„Proponujemy(-ę), żebyśmy wszyscy wypili zdrowie Keirana i kobiety, którą, ku naszej wielkiej radości, na stałe wprowadza do naszej rodziny: Candace Roe”.

„Matka Candace i ja zawsze wyczekiwaliśmy poznania mężczyzny, którego poślubi nasza córka. Muszę powiedzieć, że nie moglibyśmy być bardziej szczęśliwi, ponieważ wybrała Keirana Matthewsa. Proszę, przyłączcie się do nas, życząc im długiego i szczęśliwego małżeństwa”.

Pan i panna młoda za przyszłych teściów

„Bill i Daphne/Pani i Panie Matthews, jestem ogromnie szczęśliwa, że możecie wreszcie zobaczyć przyjaciół, o których Wam/Państwu tyle opowiadałam. To daje również im szansę poznania Was/Państwa – rodziny, do której żywię ogromny szacunek i do której z dumą wejdę. Proszę, przyłączcie się wszyscy do toastu na cześć Billa i Daphne Matthews!”

„Pamiętam, jak Candace po raz pierwszy zabrała mnie do swoich rodziców. Szybko ujęli mnie swoją gościnnością, radością i wspaniałym poczuciem humoru. Proszę, przyłączcie się do toastu na cześć dwojga ludzi, których nie tylko z radością przyjmę jako teściów, ale też przyjaciół na całe życie. Za Kena i Fionę/Panią i Pana Roe!”

Toasty na przyjęciu próbnym. Przyjęcie próbne – zwykle odbywające się po próbie w przeddzień ślubu dla pana i panny młodej, ich rodzin, obsługi i wybranych przyjaciół – daje każdemu obecnemu gościowi okazję do wzniesienia toastu za szczęśliwą parę i nie tylko.

Rodzice za rodziców

„Chciałbym prosić, byśmy wspólnie wypili zdrowie dwóch cudownych osób, bez których ten ślub nie byłby w ogóle możliwy: matki i ojca naszej przyszłej synowej Lynne – Pani i Pana Brown”.

Rodzice za młodą parę

„Nie muszę wam mówić, jaką cudowną osobą jest Lynne, ale chciałbym wyrazić, jak bardzo matka Bretta i ja jesteśmy szczęśliwi, przyjmując ją jako naszą synową. Za Lynne i Bretta!”

Drużba za pana młodego

„Brett i ja jesteśmy przyjaciółmi chyba przez całe życie i zawsze uważałem go za szczęściarza. Dziś wieczorem, widząc Lynne, wszyscy możecie zrozumieć, co mam na myśli. Proszę, wypijmy wspólnie ich zdrowie. Niech szczęście sprzyja im przez resztę życia!”

Toasty na weselu. Tradycyjnie pierwszy toast wznosi drużba. Przyjaciele powinni ograniczać toasty do maksimum trzech-czterech minut, aby dać członkom rodziny szansę na wzniesienie swoich.

Drużba albo druhna za młodą parę

Po krótkiej mowie główny drużba powinien zaproponować toast: „Za Rosemary i Johna – wyjątkowych ludzi. Niech cieszą się szczęściem i pomyślnością przez całe życie” albo: „Za Rosemary i Johna – niech zawsze będą tak szczęśliwi, jak dzisiaj”.

Pan młody za pannę młodą i odwrotnie

„Przez całe życie zastanawiałem się, jaka będzie kobieta, którą poślubię. W najśmielszych marzeniach nie wyobrażałem sobie, że będzie tak cudowna, jak Keisha. Proszę, przyłączcie się do tego pierwszego toastu za moją piękną pannę młodą”.

„Chciałabym, żebyście wszyscy wypili ze mną zdrowie mężczyzny, który uczynił mnie najszczęśliwszą kobietą na świecie. Za Michaela!”

Rodzice za młodą parę

„Jesteśmy zachwyceni, że stanowisz teraz część naszej rodziny i wiemy, że życie Matta/Sherry zostanie pobłogosławione i wzbogacone dzięki Tobie jako jego/jej żonie/mężowi. Matt i Sherry, życzymy wam zdrowia, pomyślności i szczęścia przez całe życie”.

„Odkąd pamiętam Sherry, nosiła w sercu obraz idealnego mężczyzny. Gdy tylko poznałem Matta, wiedziałem, że takiego mężczyznę znalazła. Dzieci, bez wątpienia zostaliście dla siebie stworzeni i chcę wam życzyć długiego i szczęśliwego życia razem”.

„Miłość nie polega na wpatrywaniu się w siebie nawzajem, ale na wspólnym patrzeniu w jednym kierunku”. (Antoine de Saint-Exupéry)

Toasty rocznicowe

Toasty dodają radości tej okazji, niezależnie od tego, czy są wznoszone na dużym przyjęciu z okazji rocznicy ślubu, czy nieformalnym obiedzie rodzinnym.

Przyjaciele za parę

„Wielu z nas dobrze pamięta ten dzień przed dwudziestu pięciu laty, kiedy piliśmy zdrowie Ann i Rogera. To oczywiste, że nasze dobre życzenia się spełniły, więc chciałbym poprosić wszystkich – przyjaciół dawnych i nowych – by wstali i wznieśli kieliszki za kolejne takie same dwadzieścia pięć lat”.

Dzieci za rodziców

„Mamo i Tato, jak mamy Wam dziękować? Nie tylko stworzyliście nam dom pełen życia i miłości, ale też wyposażyliście mnie i Edith we wszystko, czego potrzebowaliśmy, by odnaleźć swoją drogę w świecie. W pięćdziesiątą rocznicę Waszego ślubu życzymy Wam dalszego dobrego zdrowia i szczęścia oraz wielu kolejnych lat, by się nimi cieszyć. Za Mamę i Tatę, których kochamy i którym jesteśmy wdzięczni!”

Toasty rodzinne

Członkowie rodziny często mają okazję, by wznosić toasty na swoją cześć – z okazji urodzin, rocznic, odznaczeń nagrodami lub medalami i innych wszelkiego rodzaju sukcesów.

Dziecko za matkę

„Wszyscy kochamy swoje mamy, ale nie ma lepszej od mojej. Mamo, byłaś przy mnie w dobrych i złych chwilach i za to będę Ci zawsze wdzięczny. Poza tym dziękuję Ci, że jesteś taką cudowną, inteligentną i kochającą osobą. Za Ellen Hawthorne, moją ukochaną mamę!”

„Ręka, która huśta kołyskę, to dłoń poruszająca świat”. (William Ross Wallace)

Dziecko za ojca

„Oto mój kochający ojciec. Jeśli kiedyś stanę się choć w połowie taki jak on, moje życie będzie dobrze przeżyte”.

„Naprawdę błogosławiony jest mężczyzna, który słyszy wiele głosów nazywających go ojcem”. (Lydia M. Child)

Żona za męża

„Lorenzo zauroczył mnie przed dwudziestu laty i dziś nadal jest całkiem przystojny. Co więcej, jest tą samą wspaniałą, troskliwą osobą, jaką zawsze był, co mogą potwierdzić jego kochające dzieci! Proszę, wypijmy razem zdrowie mojego drogiego męża!”

Mąż za żonę

„Nawet gdybyśmy żyli przed stu laty, moja żona nigdy nie zadowoliłaby się rolą »małej kobietki«. Poza udaną karierą pielęgniarską zawsze walczyła o to, by ten świat uczynić lepszym miejscem. Robiła to wszystko, będąc jednocześnie najlepszą żoną, jakiej mężczyzna może zapragnąć. Za Amy!”

Rodzeństwo za siebie nawzajem

„Sally, gdyby istniała nagroda dla najlepszej starszej siostry, na pewno byś ją wygrała. Każdy, kto potrafi mnie ścierpieć, zasługuje na medal. Dziękuję ci za czas pełen miłości, ciepła, radości i zrozumienia. Za Sally!”

„Oto jak dobrze i jak miło, gdy bracia mieszkają razem”. (Psalm 133,1)

Rodzice za dziecko

„Życie zmieniło się raz na zawsze, kiedy przyszedłeś na świat, Scott, i to na lepsze. Kochamy Cię, podziwiamy i nie moglibyśmy być bardziej z Ciebie dumni. Za naszego syna Scotta!”

Toasty urodzinowe

W toastach urodzinowych jest wiele miejsca na humor, o ile masz pewność, że twoje docinki o tym, że czyjeś najlepsze lata już minęły, nie zostaną wzięte serio.

„Cóż, Roger, masz czterdzieści pięć lat, ale wiem z pewnego źródła, że wiek średni zaczyna się dopiero po pięćdziesiątce. A za dziesięć lat znajdę eksperta, który przesunie tę granicę o następne pięć lat. W każdym razie wszyscy wiemy, że w tym staruszku jest wciąż jeszcze mnóstwo życia. Za Rogera!”

„Kolejna świeczka na twoim torcie? Cóż, to nie powód, by robić smutną minę. Ciesz się, że masz dość sił, żeby je wszystkie zdmuchnąć”. (partydirectory.com)

Toasty z okazji świąt

W czasie świąt zimowych najprawdopodobniej będziesz uczestniczyć we wznoszeniu toastu, nawet jeśli nie pije się wtedy alkoholu.

Boże Narodzenie

„Kiedy już wszystkie prezenty zostaną otwarte, a stół opróżniony, przypomnijmy sobie, co świętujemy: narodziny Człowieka, który przyniósł światu światło, które nigdy nie zgaśnie. Proszę, uczcijmy razem prawdziwego ducha Bożego Narodzenia”.

„Boże, miej w opiece nas wszystkich i każdego z osobna!” (Tim, w: Charles Dickens, Opowieść wigilijna, tłum. Jolanta Kubiak; cyt. za http://opowiescwigilijna.pl)

Sylwester albo Nowy Rok

„Walcz ze swoimi wadami. Zachowuj pokój z bliźnimi. Niech każdy Nowy Rok znajdzie ci nowego mężczyznę/kobietę”. (Benjamin Franklin)

„Obyś miał ciepłe słowa w zimny wieczór, pełnię księżyca w ciemną noc, drogę zbiegającą w dół, aż do twych drzwi”. (toast irlandzki)

„Niech dobre duszki będą blisko ciebie, aby rozrzucać szczęście na twojej drodze, a irlandzkie aniołki uśmiechają się do ciebie w ten dzień św. Patryka”. (toast irlandzki)

Dzień Pamięci, 4 lipca, Dzień Weterana

„Za mądrość naszych ojców założycieli i za każdego żołnierza, który podtrzymywał swoje dziedzictwo i bronił go: wolność dla wszystkich i dla każdego. Niech Bóg błogosławi Ameryce!”

Święto Dziękczynienia

„Oby Bożą wolą było nadal nam błogosławić, a nagrody, które otrzymujemy, nadal górowały nad stratami”. (anonimowe)

„Kiedy wyrażamy wdzięczność, nie wolno nam nigdy zapominać, że najwyższe uznanie nie jest wyrażane przez słowa, lecz przez czyny”. (John F. Kennedy)

Toasty biznesowe

W świecie biznesu najczęstsze okazje do wznoszenia toastów zdarzają się na przyjęciach wydawanych z okazji czyjegoś przejścia na emeryturę albo przypieczętowania umowy biznesowej oraz na spotkaniach firmowych, które wymagają pełnych bankietów. Niektóre z nich mogą być na tyle oficjalne, że za toasty odpowiada specjalna osoba.

Za szefa

„Nikt nie może mi zarzucić lizusostwa, z powodu tego, co za chwilę powiem o Benie, gdyż wszyscy wiedzą, że to prawda. Ben, cenimy to, że masz swoje zdanie, a mimo to interesują cię nasze opinie. Doceniamy twoje etyczne postępowanie w czasach, gdy wielu szefów naraża duże firmy na złą sławę. Całym sercem podziwiamy twoje niezrównane umiejętności kierownicze. Wypijmy zdrowie szefa, którego mamy szczęście posiadać”.

Za pracownika odchodzącego na emeryturę

„Mówi się często, że nie ma ludzi niezastąpionych i czasami może to być prawdą. Wyrażam jednak opinię nas wszystkich w firmie, gdy mówię, że nigdy nie będzie nikogo, kto mógłby zastąpić Jima. Choć wszystkim nam będzie go bardzo brakowało, wiemy, jak cieszy się na swoją emeryturę – a może powinienem powiedzieć »życie na polu golfowym«? Jim, w nadchodzących latach życzymy Ci szczęścia, na jakie zasługujesz”.

Za gościa honorowego na bankiecie

„Zebraliśmy się tu dzisiaj, by uhonorować człowieka, który bezinteresownie zainwestował swój czas i wysiłek, aby kampania zbierania funduszy okazała się tak udana. Bez entuzjazmu i przywództwa Boba Wellsa w ostatnich miesiącach, nigdy nie bylibyśmy w stanie osiągnąć naszego celu. Wypijmy zdrowie człowieka, który bardziej niż ktokolwiek inny przyczynił się do realizacji naszego marzenia o budowie nowego skrzydła szpitala”.

„Panie i panowie, słyszeliście już o wspaniałej pracy, jakiej nasz gość honorowy dokonał przez ostatnie dwa lata w Waszyngtonie. Chcielibyśmy powiedzieć, że bez względu na to, jak dumni jesteśmy z jej kariery, jeszcze bardziej cieszy nas, że jest z nami z powrotem. To wspaniale, że wróciłaś, Sharon!”

Toasty w związku z nagrodami i dokonaniami

Szczególne osiągnięcia w sporcie, nauce czy innych dziedzinach zasługują na uznanie poprzez wzniesienie toastu przez przyjaciół, rodzinę czy współpracowników.

Za trofeum albo medal

„Wszyscy wiemy, że medal, jaki Kevin zdobył w wyścigu na dwieście metrów stylem motylkowym, wynika nie tylko z jego zdolności pływackich. To świadectwo ogromnej dyscypliny i determinacji – i tego mu gratulujemy”.

Za specjalne osiągniecie

„Henry, to stypendium na studia za granicą nie tylko poszerzy twoje horyzonty, ale także będzie dla ciebie trampoliną do dalszych sukcesów. Zawsze wiedzieliśmy, że jesteś do tego stworzony i życzymy ci owocnego i pasjonującego roku”.

Toasty z okazji ukończenia szkoły

Ukończenie szkoły średniej czy college’u może być kamieniem milowym w czyimś życiu. Toasty ciągną się od inspirujących, po humorystyczne.

„Za Jennifer – o której zawsze wiedzieliśmy, że ma klasę!”

„Za dwadzieścia lat będziesz bardziej rozczarowany tym, czego nie zrobiłeś, niż tym, co zrobiłeś. Zatem odwiąż cumy. Odbij od brzegu. Złap wiatr w żagle. Badaj. Marz. Odkrywaj”. (Mark Twain)

„Wiedza to skarb, który wszędzie podąży za swoim właścicielem”. (przysłowie chińskie)

Toasty z okazji „parapetówki”

Parapetówka wydawałaby się niepełna, gdyby goście nie złożyli życzeń szczęścia gospodarzom w ich nowym domu.

Goście za gospodarzy

„Za Dana i Brittany, których piękny, nowy dom z pewnością wypełni się ciepłem, śmiechem i miłością”.

Gospodarze za gości

„Oby nasz dom był zawsze za mały na przyjęcie wszystkich naszych przyjaciół”. (toast irlandzki)

Toasty pożegnalne przed podróżą

Zdrowie przyjaciół, którzy wybierają się w dłuższą podróż, można uczcić toastem przy obiedzie z przyjaciółmi albo zawsze wtedy, kiedy toast wydaje się na miejscu.

„Niech pogoda będzie doskonała, kurs wymiany walut korzystny, a miejsca przez was odwiedzane niech zostaną w waszych wspomnieniach na zawsze”.

„Brak podróżowania przypomina mieszkanie w Bibliotece Kongresu bez sięgnięcia kiedykolwiek po więcej niż jedną albo dwie książki”. (Marilyn vos Savant)

TOASTY W OBCYCH JĘZYKACH

Może rzadko zdarza ci się okazja wznoszenia toastu w obcym języku, nigdy jednak nie wiesz, kiedy toast międzynarodowy może się przydać. Przykładowo, może masz przyjaciół, których więzy z ojczyzną są silne i mógłbyś zrobić im niespodziankę, wznosząc toast w ich rodzinnym języku. Również podróżując za granicą możesz się znaleźć na przyjęciu czy obiedzie, gdzie będzie się od ciebie oczekiwać wzniesienia toastu. Poniżej zamieszczamy przykładowe toasty międzynarodowe, wraz z wymową (duże litery wskazują na sylabę akcentowaną).

Język

Toast

Wymowa

angielski

cheers

CZIRZ

arabski

besalamati

be-sa-la-MA-ti

chiński[a]

gan bei

kan-BEJ

czeski

na zdravi

naz-DRAW-i

holenderski

proost

PROST

fiński

kippis

KIP-pis

francuski

à vôtre santé

a wotr(e) san-TE

niemiecki

prosit

PROST, z gardłowym R

grecki

stin ygia sou

stin i-JA su

hebrajski

l’chayim

la-CZI-am, z gardłowym CZ

albo

mazel tov

MAC-al tof

węgierski

egészségére

e-ge-sze-GE-re

włoski

salute

sa-LU-tej

albo

cin cin

czin-CZIN

japoński

banzai

BAN-ZAJ

albo

kampai

KAM-PAJ

koreański

chukbae

szuk-BAJ

malezyjski

slamat minim

szi-la-mat MI-num

portugalski

a sua saúde

a sua SOŁ-de

rosyjski

na zdorowie na zdo-RO-wi-je

skandynawski[b]

skål

SKOAL

hiszpański

salud

sa-LUD

turecki

serefe

sze-RE-fe

tajski

choc-tee

czok-DI

[a] kantoński, mandaryński

[b] duński, szwedzki, norweski

Emily Post (1873-1960)

Emily Post rozpoczęła karierę pisarską w wieku 31 lat. Jej romantyczne opowiadania opisujące społeczeństwo po obu stronach Atlantyku były publikowane w odcinkach w takich czasopismach, jak „Vanity Fair”, „Collier’s”, „McCall’s” i innych.

Wydana w 1922 roku Etiquette autorstwa Emily Post stała się bestsellerem, a wyrażenie „według Emily Post” szybko zaczęło funkcjonować w języku angielskim jako ostateczna opinia w sprawach dotyczących zachowania się w towarzystwie. Emily Post, której jako dziewczynce wmawiano, że dobrze wychowane kobiety nie powinny pracować, stała się nagle jedną z niewielu Amerykanek robiących karierę zawodową. Liczne książki, kolumna prasowa i audycje radiowe uczyniły z niej postać o wielkiej renomie, którą cieszyła się do końca życia.

„Dobre maniery odzwierciedlają wnętrze – wrodzony wzgląd na uczucia innych i szacunek dla samego siebie”.

Emily Post

Party, kolacja, grill cz.3

Spis treści

Karta tytułowa

Rozdział 5 Różnorodność przyjęć

SYMPATYCZNE GRONO GOŚCI

BARDZO SWOBODNE PRZYJĘCIE

„OTWARTY DOM”

„PARAPETÓWKA”

DZIELENIE WSPÓLNYCH ZAINTERESOWAŃ

PRZYJĘCIA OFICJALNE

Rozdział 6 Toasty

KTO I KIEDY WZNOSI TOAST?

PRZYKŁADOWE TOASTY

Dedykacja

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Favorite Party and Dining Tips

© Copyright by The Emily Post Institute, Inc. 2005

Published by arrangement with HarperCollins Publishers Inc.

All rights reserved.

© Copyright for the Polish edition by Cartalia Press

© Copyright for the e-book edition by Fundacja Festina Lente

Redaktor: Magdalena Pilich

Redaktor techniczny: Justyna Nowaczyk

Projekt okładki: Piotr Łysakowski

ISBN 978-83-60787-07-6

Warszawa 2013

Fundacja Festina Lente

ul. Nowoursynowska 160 B/7

02-776 Warszawa

www.festina-lente.org.pl

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl